Sneeuw

Ons slagschip heeft heel wat opbergruimte. Zo ook aan de buitenkant, zeker 8 luiken met daar achter soms een grotere en soms een kleinere space waar ik de hele inhoud van mijn, toch niet al te kleine schuur, ruimschoots in kwijt kan.
Al deze luiken zijn voorzien van een of meerdere sloten. Gelukkig allemaal te openen met dezelfde sleutel, dat dan weer wel.
Als je door het vele, intensieve en toegewijde trainen bij sportschool Fitland, gezegend bent met een adembenemend niets aan de verbeelding overlatend corpus dan kan het zomaar zijn dat je je eigen krachten niet meer zo goed kunt inschatten en dus bij het openen van een van deze storages de sleutel compleet afbreekt. Zwakke sleutel.
Het "baartje" eruit gepeuterd maar aangezien we maar een set sleutels hebben meegekregen betekend dat dat we niet meer in de spelonken van ons slagschip kunnen komen.
Op het zelfde moment dat dit bericht doordringt tot de vrouwelijke helft van de passagiers breekt er spontaan blinde paniek uit.
Wat blijkt !!!!!!
Alle schoenen van de dames staan n.m. in een van de compartimenten, die voor deze functie is omdoopt tot schoenen inloopkast. Nu kunnen ze niet meer bij hun high heels, loopschoenen, gympies, mocassins, slippers, laarsjes en alle andere loopgerei die daar staan uitgestald.
Shit, shit, shit is het enige intellectuele en oer basale wat ze nog uit kunnen brengen.
Gebeld met RV Motorhomes.
Waar staan jullie ?
Waar gaan jullie naartoe ?
Hoe rijden jullie dan ?
Stuur een foto van de kapotte sleutel !
Uiteindelijk krijgen we te horen dat ze de sleutel naar een dealer in Durango sturen en die kunnen wij daar over 3-4 dagen ophalen.
En bedankt.
Daar willen de dames niet op wachten en dat beknot ons in onze keuze vrijheid om daar naar toe te gaan waar en wanneer wij willen.
In Santa Fe een black smith gezocht en gevonden, met de camper daar naar toe en een uurtje later, na wat passen en meten, hadden we twee sleutels die pasten en warempel de luiken konden open.
Je had de gezichten van Anita en Iris eens moeten zien. Bijna orgastisch.
Na een heerlijke nacht in Nambe Park, geparkeerd naast een stevig stromend riviertje, heb ik me heerlijk gewassen in dat water. Je moest verrekes goed opletten dat je niet omging door de stroming. Heerlijk fris en helder, daar wordt je pas echt wakker van.
Iris, een stoer wijf met ballen ( en ik kan dat weten), zei bij mijn terugkomst in de camper: dat doe ik ook !!!
Diegene die Iris goed kennen weten nu al dat er iets gaat gebeuren.
Handdoek mee, tandenborstel, tandpasta, washandje en.... o ja, doe ook maar de emmer, dan schep ik daarmee wat water.
Gehuld in hansopje, hempje en broekje, naar buiten. Loopt naar de rivier, legt wat spullen aan de kant en stapt gewapend met emmer het water in. Glijdt na drie stappen uit, valt half in het water, slipper schiet uit, emmer glipt uit haar handen, moet een keuze maken tussen het grijpen van de slipper of de emmer, pakt nog net de slipper en ziet door de sterke stroming de emmer in de verte verdwijnen.
Ze krabbelt zo snel mogelijk uit het water en rent zeker 100 meter langs de rivier door het park om die emmer te onderscheppen.
Maar helaas, vergeefse moeite, de stroming was te snel.
Je had ze moeten zien lopen, op slippertjes in ondergoed door het park. Hilarisch !!!
Ik heb in mijn broek staan pissen van het lachen.
Maar nogmaals diegene die haar, goed, kennen hadden al zo'n voorgevoel.
En off we go naar Durango, Colorado.
Als je hier rondrijdt in die ongelooflijk mooie uitgestrekte ongerepte natuur voel je je klein en nietig maar vooral bevoorrecht dat wij de gezondheid en mogelijkheid hebben om dit te doen.
En opnieuw blijkt dat het leven weer eens anders loopt als gepland, gedacht en gehoopt.
That's Just the Way It Is
CU